Historia kościoła w Sarbiewie

     Parafia Sarbiewo powstała prawdopodobnie w XIII wieku. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z roku 1411. Dokumenty wizytacyjne z 1693 roku podają, że ówczesny kościół był drewniany, pod wezwaniem świętego Stanisława, konsekrowany w 1522 roku. Akta wizytacyjne podają również, że kościół ten miał dobudowane dwie kaplice, liczył sześć ołtarzy i był bardzo zniszczony.
     Według akt z roku 1775 staraniem Młockiego - stolnika ziemi Wyszogrodzkiej kościół został gruntownie wyremontowany około 1757 roku. Wtedy wystawiono sygnaturkę i prawdopodobnie zmieniono pokrycie dachu.
Na początku XIX wieku kościół był na tyle zniszczony, że w latach 1825 - 1838, nabożeństwa odprawiano w kaplicy w Smardzewie. Na przeprowadzenie remontu, ks. Ignacy Wierucki, ówczesny proboszcz sprzedał część naczyń liturgicznych za 1376 złotych polskich. Remont ten został udokumentowany napisem na belce sufitowej w prezbiterium: „R 1838 reperowany Kosiński cieśla". Ks. Gawarecki podaje, że kościół w Sarbiewie miał wówczas sześć okien, trzy ołtarze ( nie sześć jak w 1693r.), nie było też bocznych kaplic. Ostatni remont dotyczył chyba tylko więźby dachowej i poszycia dachowego.
W latach 1859 - 1862 prowadzono dalej prace remontowe pod kierunkiem budowniczych Wojciecha Wodzyńskiego i Jaroszewicza. Wtedy ściany kościoła wzmocniono lisicami i oszalowano.

     W czasie kolejnego remontu przeprowadzonego w latach 1908 -1912 dobudowano kruchtę zachodnią, zmieniono okna z prostokątnych na półkoliście zamknięte u góry, przykryto kościół blachą ocynkowaną, pomalowano wnętrze świątyni.
W roku 1962 kościół zelektryfikowano położono nową podłogę i pomalowano.

     W roku 1981 rozpoczęto kolejny remont generalny kościoła. W ramach tego remontu prowadzonego pod opieką ks. Stanisława Czyża kościół podniesiono, wymurowano podmurówkę kamienną, wymieniono podwaliny, wykonano flekowanie i impregnację ścian i więźby dachowej, odeskowano kościół wewnątrz i na zewnątrz, przykryto dach blachą cynkową, zrobiono nowy sufit, podłogę w prezbiterium, zrobiono nowe okna przywracając im pierwotny kształt, przywrócono belkę tęczową z rzeźba Chrystusa ukrzyżowanego.
W 1999 roku kościół zaimpregnowano, natomiast w roku 2001 wyposażono go w ławki i nowe konfesjonały. Rok później wyremontowano posadzkę w prezbiterium, wymieniono instalację elektryczną i nagłośnienie.

Budowa i stan kościoła

Kościół     Kościół drewniany konstrukcji zrębowej wzmocnionej lisicami na podmurówce kamienno - cementowej, nawa na planie prostokąta o ściętych od zachodu narożach, Prezbiterium węższe zamknięte trójboczną zakrystią, nad którą loża otwarta ku prezbiterium. Przy nawie od zachodu i południa kruchty. Wnętrze rozdzielone na nawy trzema parami słupów, przykryte płaskim stropem belkowym. Chór muzyczny z balustradą tralkową, wsparty na dwóch słupach. Okna prostokątne. Dachy dwuspadowe kryte blachą cynkową, na kalenicy wieżyczka na sygnaturkę, ośmioboczna ażurowa ostrosłupowa.
Długość kościoła 25,38m. 2,90m, (kruchta)
Szerokość 11,10 m. (nawa) i 9,10 m. (prezbiterium).

Ołtarze

Ołtarz wielkiOłtarz wielki - neobarokowy - pocz. XX wieku z użyciem późnobarokowych fragmentów i rzeźb z ok. połowy XVIII w. świętych Stanisława i Mikołaja po bokach, oraz aniołków na odcinkach gzymsu. W polu głównym obraz Matki Boskiej Śnieżnej z początku XVIII w., a za nim św. Stanisława biskupa i męczennika. U góry obraz św. Kazimierza Królewicza.

Ołtarze boczne - eklektyczne o bliźniaczej budowie. Po bokach dwie kolumny podpierają gzyms. Między nimi obraz główny, zamknięty górą trzema bokami ośmioboku. Na gzymsie skromny szczyt. W szczycie obraz w owalu. W zwieńczeniu szczytu krzyż. W ołtarzu północnym św. Antoni z dzieciątkiem na reku, w ołtarzu południowym Matka Boża Częstochowska.

Dzwonnica

DzwonnicaDzwonnica - wzniesiona w XVIII wieku. Drewniana konstrukcji słupowej, oszalowana, czworoboczna z przeźroczami w górnej strefie ścian, dach namiotowy, kryty blachą. W dzwonnicy jest jeden dzwon ok. 500 kg. wagi, przywieziony z Gorzowa w 1945r. Dzwonnica została gruntownie wyremontowana pod koniec XX wieku pod kierownictwem ks. Edmunda Antczaka.

Cmentarz grzebalny

cmentarzCmentarz grzebalny - zajmuje obszar 1.03 ha, ogrodzony żelaznym płotem na podmurówce cementowej, brama w stylu ogrodzenia z 1976 roku. Na cmentarzu jest 58 zabytkowych pomników.